Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος.
ΤΙΤΟΣ ΜΑΚΙΟΣ ΠΛΑΥΤΟΣ

ΓΕΛΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ


Στεκόταν απέναντί μου
Χαμογελαστός και παραδόξως ευτυχής
Το πρόσωπό του άστραφτε στον ήλιο
Και τα μάτια του γυάλιζαν σαν μικρά διαμάντια

Του ’κανα νόημα να σταματήσει
Μα εκείνος συνέχιζε να χαμογελά
Όλο και πιο δυνατά
Τόσο που το γέλιο του διαπέρασε
Σαν φλεγόμενο βέλος
Τις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων

Το πλήθος τρόμαξε
Αμέσως κάρφωσαν όλοι το βλέμμα τους πάνω του
Χωρίς να ξεκολλήσουν στιγμή
Κι ύστερα ξεκίνησε το κυνηγητό

Τον στρίμωξαν σε μια γωνιά
Πρώτα με χέρια γυμνά του ξέσκισαν το στόμα
Κι έπειτα το ’ραψαν χίλιους κόμπους

«Και τώρα γέλα αν μπορείς»
Του φώναξαν
Καθώς απομακρύνονταν
Ικανοποιημένοι
Από τον τόπο του εγκλήματος


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έλα να τραγουδήσουμε μαζί
Εκείνο το τραγούδι που κανείς εδώ δεν τολμά
Ούτε από μέσα του να τραγουδήσει
Να ψιθυρίσει έστω μόνο για λίγο

Να φοβάσαι να σκέφτεσαι
Μήπως και ακούσουνε τη σκέψη σου
Αυτό θα πει εξαθλίωση

Έτσι σε κατάντησαν όμως
Πλημμυρισμένο με φοβίες ανασφάλειες κι εμμονές
Δίπλα σου να γίνονται φονικά
Κι εσύ να μη βγάζεις άχνα τσιμουδιά Κι ύστερα γυρνάς στο σπίτι
Κεντημένος ένα ψεύτικο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό σου
Εξιστορώντας στα παιδιά σου το φονικό
Μιας νεαρής κοπέλας στη μέση του δρόμου

«Εσύ τι έκανες μπαμπά;
Τι έκανες όταν σκότωναν εκείνο το κορίτσι;
Πού ήσουν μπαμπά; Μπαμπά πού ήσουν;
Ίσως αύριο να είμαστε εμείς στη θέση
Εκείνου του κοριτσιού» Κι ίσως αύριο να είσαι εσύ ο δολοφόνος των παιδιών σου
Συνένοχος στο έγκλημα με τη σιωπή σου Έλα λοιπόν να τραγουδήσουμε μαζί

Πριν να είναι αργά
Εκείνο το τραγούδι που κανείς εδώ
Δεν τολμά να τραγουδήσει

Κώστας Ντάρδας, «Κακοποίηση», Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014